Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2010

Η στρατηγική της χειραγώγησης και ο βαθύς ύπνος των χειραγωγημένων

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).



2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.



3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν
προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.



4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.



5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).



6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.



7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).



8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…



9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.



10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη
προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

Τρίτη, 28 Δεκεμβρίου 2010

ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΑΠΕΞΑΡΤΟΥΜΕΝΟΥ

‎1. Η αποδοχή της ανάγκης.
Έχει αναγνωρίσει ότι για να πετύχει στην απεξάρτηση, χρειάζεται συμπαραστάτες και συμμάχους. Μόνος του, είναι πολύ απίθανο να τα καταφέρει ως το τέλος. Μια αίσθηση «ταπεινότητας» είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για ...να δεχτεί τη βοήθεια, που μπορεί να προσφερθεί.

2. Οι δύο εαυτοί.
Αναγνώριση ότι έχει δύο εαυτούς. Ο ένας εκφράζει το παρελθόν: «Έχω υπάρξει άρρωστος». Ο άλλος εκφράζει το μέλλον: «Να γίνω καλά». Το κάθε παρόν του, το ΤΩΡΑ, είναι το πεδίο σύγκρουσης αυτών των δύο εαυτών. Κάθε στιγμή πρέπει να επιλέγει: Το παρελθόν που ζητά να μονιμοποιηθεί ή το μέλλον που πρέπει να ριζώσει στο τώρα!

3. Η αξία της ταλαιπωρίας.
Αντιλαμβάνεται ότι η όποια ταλαιπωρία, κούραση, ενόχληση, σωματική και ψυχική, είναι η καλύτερη ένδειξη ότι εργάζεται με τον εαυτό του, αλλάζοντάς τον, και μαθαίνει να μην τις αποφεύγει.

4. Ο έλεγχος των συγκινήσεων.
Γνωρίζει ότι τα συναισθήματά του είναι – ιδιαίτερα στις αρχικές φάσεις – πολύ ευαίσθητα, ανεξέλεγκτα έως και τρελαμένα, και θα έχει απρόσμενες μεταπτώσεις. Γι’ αυτό είναι σε διαρκή παραφύλαξη, να προστατευτεί από τις έντονες διακυμάνσεις. Προσπαθεί να μην επενδύει υπερβολικά συναισθήματα, ιδιαίτερα σε συμπαραστάτες.

5. Η ενδυνάμωση του θετικού εαυτού.
Επικεντρώνεται στην αποκάλυψη και ανάπτυξη του θετικού του εαυτού. Αρχίζει να γυμνάζει το κορμί του, να φροντίζει τα συναισθήματά του και να καλλιεργεί τη σκέψη του. Βρίσκει τρόπους να μεγαλώνει την αυτοεκτίμησή του καθημερινά.

6. Η ενεργητικότητα.
Δεν εγκαταλείπεται στην αδράνεια και την παθητικότητα. Μπαίνει συνειδητά σε κατάσταση ενεργητικής στάσης, σε ό,τι αφορά τη ζωή του και την ημέρα του. Αναπτύσσει δραστηριότητες οποιουδήποτε είδους και αυτό, σαν κανόνα και όχι περιστασιακά. Μαθαίνει να λειτουργεί μέσα σε πρόγραμμα χρόνου, στο οποίο βάζει τις δραστηριότητές του. Καταλαβαίνει, ότι τότε μόνο γίνεται κυρίαρχος του «τυχαίου».

‎7. Η μοναξιά.
Πολεμάει την μοναξιά οργανωμένα και όχι σπασμωδικά. Βρίσκει τους, πριν την πρέζα,
φίλους του, εκείνους που ήταν και έχουν μείνει καθαροί και επιδιώκει επανασύνδεση.
Γνωρίζει καινούριους φίλους, από χώρους νέων ενδιαφερόντων – αθ...λητικούς,
καλλιτεχνικούς, ψυχαγωγικούς, πνευματικούς, εκδρομικούς, κοινωνικούς κ.α.

8. Τα περιβάλλοντα των «ναρκωτικών».
Αποφεύγει τις συναναστροφές και τους χώρους που σχετίζονται με τα «ναρκωτικά»,
ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο της απεξάρτησης. Αν μπορεί, αλλάζει και τόπο διαμονής,
προτιμώντας τη διαμονή κοντά στη φύση.

9. Εύκολη επικοινωνία για συμπαράσταση.
Φροντίζει να έχει πάντα διαθέσιμους κάποιους τρόπους επικοινωνίας με τους
συμπαραστάτες, ώστε να μπορεί κάθε φορά που θα μπει στην «πρίζα» για υποτροπή, να
επικοινωνεί άμεσα για ενίσχυση, έστω και τηλεφωνικά.

10. Οι ουσίες.
Αποφεύγει τη χρήση των ουσιών, που μπορεί να τον οδηγήσουν σε υποτροπή. Αυτές είναι:
α) το αλκοόλ σε συχνή χρήση ή μεγάλη ποσότητα, β) η κοκαΐνη και οι αμφεταμίνες, γ) η
κάνναβη, ειδικά στην πρώτη περίοδο της απεξάρτησης, δ) τα ηρεμιστικά και υπνωτικά του
τύπου Vulbegal, Hipnosedon, Ilman, ακόμα και σε ελάχιστη ποσότητα, και τα υπόλοιπα
αγχολυτικά, τύπου Stedon, Lexotanil, κ.α. σε μεγάλες δοσολογίες ή συχνή χρήση.

11. Σεξουαλικές σχέσεις.
Είναι πολύ προσεκτικός-ή στις ερωτικές σχέσεις με άλλους-ες απεξαρτούμενους-ες, γιατί
τότε συνήθως δημιουργούνται ιδιαίτερα προβλήματα και πιθανά δυναμικά υποτροπής.

12. Υποτροπή; Δεν «μασάω».
Αν συμβεί υποτροπή, δεν αφήνει να τον καταβάλλει: Σηκώνει το κεφάλι και διδαγμένος από
το λάθος του, πεισματώνει περισσότερο. «Αν ο καβαλάρης που πέσει από το άλογο δεν
σηκωθεί αμέσως, δεν θα μπορέσει εύκολα να ξανακαβαλήσει».* Δεν ξεχνά, πως οι
υποτροπές είναι μέσα στην θεραπευτική πορεία, σαν μαθήματα ενάντια στην πρεζάκικη
έπαρσή του. Διδάσκεται απ’ αυτές να είναι πιο προσεκτικός, πιο ταπεινός και πιο
αποφασισμένος

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

το Βρετανάκι που μας άφησε άλαλους

μετά από αυτό το βιντεάκι με τον υποτιτλισμό από τους αιθεροβάμονες, έχω αλλάξει τελείως διάθεση, όποιες αμφισβητήσεις για το μέλλον της νέας γενιάς έχουν διαλυθεί, για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου είμαι τόσο αισιόδοξη, χάιρομαι που έχω παιδί στην ηλικία του Βρετανού πιτσιρικά...... δεν σχολιάζω άλλο, μπήτε στο συ-σωλήν (youtube) να διαβάσετε τα εκεί σχόλια